نقشه آفلاین ایران

وقتی دوربین ها در یک محوطه بزرگ، چند ساختمان یا چند شهر پخش شده اند، فهرست نام دوربین ها دیگر کافی نیست. اپراتور باید بداند هر دوربین کجاست، به کدام سمت نگاه می کند و همسایه هایش کدام اند. نقشه دقیقا همین درک مکانی را فراهم می کند و آن هم بدون نیاز به اینترنت.

نقشه، کاملا آفلاین

بیشتر سامانه ها نقشه را از سرویس های اینترنتی می گیرند؛ یعنی بدون اینترنت، نقشه ای وجود ندارد. آریسا سرور نقشه خودش را دارد و داده های نقشه به صورت محلی روی سرور سازمان قرار می گیرد. نتیجه این است که در شبکه ای که هیچ ارتباطی با بیرون ندارد، نقشه با همان کیفیت و سرعت کار می کند و هیچ اطلاعاتی درباره موقعیت تاسیسات شما به بیرون ارسال نمی شود.

پین دوربین و زاویه دید

هر دوربین روی نقشه یک پین دارد و می توانید جهت و زاویه دید آن را هم مشخص کنید. با این کار، نقشه علاوه بر محل نصب نشان می دهد هر دوربین چه بخشی از محوطه را پوشش می دهد. این موضوع هم در طراحی سامانه کمک می کند تا نقاط کور پیدا شوند و هم در زمان حادثه به اپراتور می گوید کدام دوربین احتمالا صحنه را ثبت کرده است.

پلان داخلی ساختمان

برای فضای داخلی، نقشه شهری کارایی ندارد. در آریسا می توانید پلان هر طبقه را بارگذاری کنید و دوربین ها را روی همان پلان بچینید. اپراتور می تواند از نقشه کلی شهر تا پلان یک طبقه جلو برود و دقیقا همان محدوده مورد نظر را ببیند. ساختار درختی مکان ها هم به همین نقشه ها متصل است.

نقشه در زمان هشدار

ارزش واقعی نقشه در لحظه حادثه مشخص می شود. وقتی هشداری رخ می دهد، محل آن روی نقشه برجسته می شود و اپراتور بدون معطلی می فهمد کجا باید نگاه کند. با یک کلیک تصویر همان دوربین باز می شود و دوربین های اطراف هم در دسترس هستند تا مسیر حرکت یک فرد یا خودرو دنبال شود.

لایه های قابل انتخاب

بسته به کاربرد، نمای نقشه می تواند تغییر کند: نمای ساده برای تمرکز روی پین ها، یا نمای پرجزئیات تر برای تشخیص خیابان ها و ساختمان ها. لایه ها روی هم قرار می گیرند و مدیر سامانه می تواند لایه اختصاصی سازمان خود را هم اضافه کند؛ مثلا محدوده های حراستی یا مسیرهای گشت. همه این ها از همان سرور محلی ارائه می شود و بدون وابستگی بیرونی کار می کند.

کمک به طراحی و توسعه سامانه

نقشه فقط ابزار اپراتور نیست؛ در مرحله طراحی هم کاربرد دارد. با دیدن پوشش دوربین های فعلی روی نقشه می توان نقاط کور را پیدا کرد، محل مناسب دوربین جدید را انتخاب کرد و از نصب دوربین های تکراری در یک نقطه پرهیز کرد. در پروژه های توسعه ای که قرار است به تدریج تعداد دوربین ها بیشتر شود، همین نمای مکانی باعث می شود بودجه در جای درست هزینه شود و پوشش واقعی محوطه به مرور کامل تر شود.